وبلاگ آقای نی نی

چقدر زود بزرگ شدی رادین....چقدر زود دستانم را رها کردی. چقدر زود بدون من ایستادی و قدم برداشتی . گاهی فکر می کنم چند بار دیگر با هم توی یک ماشین می نشینیم و به پارک می رویم؟ اصلا مگر چند صبح دیگر مرا به خاطر یک بستنی داخل فریزر با شک و احتیاط بیدار می کنی؟مگر چند بار دیگر برای آوردن توپت از زیر میز به من رو می اندازی؟..می دانم زودتر از آنچه که حدسش را بزنم کنار در مدرسه می ایستم تا تو را به معلمت بسپارم...چقدر زود برای رفتن به دانشگاه با تو وداع می کنم . چقدر زود دست نرم و پنبه ای تو را در دستان کسی می گذارم که عاشقش باشی. چقدر زود بدون من از خانه بیرون می روی. بدون من سفر خواهی کرد....بدون من زندگی خواهی کرد. .....دیگر صدای مامان...

مثل خامه با عسل که روی نون تازه قاق بکشند و صبح یه روز خوب برات بیارن . بعد تو چشماتو ببندی و گاز بزنی و با تمام وجود حس کنی که چقدر چقدر چقدر عالی و لذت بخشه...می دونی چیه ؟ تو دقیقا همونی . خامه عسل روی نون قاق...شیرین و دلپذیر. پر از حس های خوب که یه دفعه سراغ آدم می آن .پر از ناپرهیزیهای دلچسب و دوست داشتنی .حتی از وقتی نی نی بودی زیر گردنت بوی خوب خامه عسل می داد . تو دقیقا خود خودشی . رادین خامه عسلی....رادین خامه عسلی من.رادین خامه عسلی ما ...